 |
"Dünya tək bir vətəndir, və bütün insanlar - onun vətəndaşlardır." - Bəhaullah |
 |
|||||||
|
 |
|
|
|
||
|
|
VI FƏSİL. DUA"Dua — nərdivandır, onun vasitəsilə hər bir kəs Allah dərgahına yüksələ bilər". Həzrət Məhəmməd (s.ə.s) DUANIN ZƏRURİLİYİ VƏ VACİBLİYİ
Həzrət Əbdülbəha buyurur: "Dua — Allahı zikr etmək deməkdir". Allah Öz İradəsini və Arzusunu adamlara bildirmək üçün onlarla başa düşüləcək bir dildə danışmalıdır və bunu Özünün Müqəddəs Peyğəmbərlərinin dili ilə edir. Peyğəmbərlər insanlar arasında yaşadıqları zaman onlarla üzbəüz danışır və Allahın Vəhylərini insanlara çatdırırlar, lakin dünyalarını dəyişdikdən sonra onların təlimi insanlara yazılı kəlamlar və mətnlər vasitəsilə çatdırılır. Amma bu, Allahın insanla danışa biləcəyi yeganə üsul deyil. Bir də nitqdən və yazıdan asılı olmayan Ruhun dili vardır ki, onun vasitəsilə Allah kimliyindən, irqi və din mənsubiyyətindən asılı olmayaraq, həqiqət axtaran hər bir qəlblə ünsiyyətə girə və onu ilhamlandıra bilir. Bu dilin vasitəsilə Peyğəmbər hətta dünyasını dəyişdikdən sonra da möminlərlə danışmaqda davam edir. İsa Məsih çarmıxa çəkildikdən sonra da Öz şagirdləri ilə danışır və onları ruhlandırır. Əslində İsa Məsihin o zaman şagirdlərinə təsiri sağlığında olduğundan daha qüvvətli idi. Digər Peyğəmbərlərlə də belə olmuşdur.Həzrət Əbdülbəha bu ruhi dili dəfələrlə xatırlayır. Belə ki, məsələn, O buyurur: "Biz, səmavi dillə — Ruhun Dili ilə danışmalıyıq, çünki bu dil ürəklərin və qəlblərin dilidir. O, bizim dilimizdən fərqlənir, necə ki, bizim nitqimiz qışqırıqlar və səslərlə ifadə olunan heyvanların dilindən fərqlənir. Allahla danışan o dil — Ruhun Dilidir. Dua etdiyimiz zaman biz bütün maddi şeylərdən azad olub Allaha müraciət edərkən, sanki ürəyimizdə Onun səsini eşidirik... Həqiqi ruhi vəziyyətə çatdıqda bizim hər birimiz Allahın səsini eşidə bilərik." (Əbdülbəha ilə miss Etel Rozenberqin söhbətindən) Həzrət Bəhaullah buyurur ki, yüksək mənəvi həqiqətlər yalnız ruhi dillə çatdırıla bilər. Deyilmiş və yazılmış sözlər tamamilə kifayət deyildir. "Yeddi vadi" adlı kitabçasında O, yer üzündəki mənzildən Allah dərgahınadək olan səyahəti təsvir edərək, axırıncı yollar haqqında belə buyurur: "Dil onları ifadə etməkdə acizdir, sözlər isə izahat vermək üçün azlıq edir. Qələm bunu yazmaqda gücsüzdür, mürəkkəb isə ancaq bir nəticə verir: qaralama... Yalnız bircə qəlb dərk etdiyi vəziyyət barəsində başqa qəlbə məlumat verə bilər: bu, nə elçi vasitəsilə çatdırıla bilər, nə də yazı ilə ifadə oluna bilər." (Bəhaullah. Yeddi vadi) DUA EDƏNİN MÜNASİBƏTİHəzrət Əbdülbəha buyurur ki, Allah ilə ünsiyyətə girmək imkanı verən belə ruhi vəziyyətə nail olmaq üçün bizə aşağıdakıları bilmək lazımdır: "Biz bütün dünyəvi və insani şeylərdən ayrılmaqla və üzümüzü yalnız bir olan Allaha tutmaqla bu vəziyyətə nail olmağa çalışmalıyıq. Bu vəziyyətə nail olmaq insana ağır zəhmət bahasına başa gələcək; lakin o, bunun üçün əziyyət çəkməli və buna səy göstərməlidir. Biz buna maddi şeylər haqqında az düşünməklə və ruhi keyfiyyətlərə daha çox diqqət göstərməklə nail ola bilərik. Biz birincidən nə qədər çox uzaqlaşsaq, ikinciyə bir o qədər çox yaxınlaşırıq. Özümüz seçməliyik. Bizim ruhi qavrayışımız elə həssas və bəsirət gözümüz elə açıq olmalıdır ki, hər şeydə İlahi Ruhun izlərini və işarələrini görə bilək: çünki bütün məxluqat bu Ruhun şəfəqlərini əks etdirir" (Əbdülbəha ilə miss Etel Rozenberqin söhbətindən). Həzrət Bəhaullah buyurur: "Hər gün səhər dan yeri ağaranda o (həqiqət axtaran), Allah ilə ünsiyyətə girməlidir, bütün şövqü və qətiyyəti ilə öz Sevgilisinə doğru can atmalı və Allahı xatırlamaqla Onun məhəbbət atəşində özünün biganəliyini yandırmalıdır" (Bəhaullahın Yazılarının antologiyası, 125-ci fəsil). Bununla əlaqədar olaraq Həzrət Əbdülbəha buyurur: "İnsan Ruhun köməyi ilə öz idrakını işıqlandırdığı zaman bütün mövcudatı qavramağa qadirdir... Əksinə, insan öz qəlbini və idrakını Ruhun şəfqətlərindən məhrum edərək, maddi həyata üz tutduğu zaman öz uca mövqeyindən yuvarlanıb ən alçaq heyvana çevrilir”. (Əbdülbəhanın nitqindən, s.108). Başqa bir yerdə Həzrət Bəhaullah yazır: "Ey insanlar, qəlblərinizi ehtirasların köləliyindən azad edin, onları Məndən başqa, hər cür bağlılıqdan qurtarın. Məni xatırlayın, çünki bu bütün şeyləri hər cür murdarlıqdan təmizləyir... Ey Mənim bəndəm! Sənin üçün nazil olmuş İlahi Kəlamları avazla oxu ki, avazının şirinliyi sənin ruhunu alovlandırsın və insanların qəlbini cəlb etsin. Hər bir kəsin dodaqlarından axıb gələn, təklikdə oxuduğu bu İlahi Kəlamların rayihəsini səma məlaikələri aləmə yayırlar" (Bəhaullahın lövhləri məcmuəsi. s.294-295). VASİTƏÇİYƏ EHTİYACHəzrət Əbdülbəhanın dediyinə görə: "Yer atmosferi günəş şüalarının istiliyini alıb yaydığı kimi, Yaradıcı ilə insanlar arasında da İlahi Nurdan tam işıq alan və onu bütün bəşər aləminə yayan vasitəçinin olması zəruridir". İlahi fəlsəfə. Biz dua etdiyimiz zaman bizim fikrimiz müəyyən mərkəzə yönəlməlidir. Əgər insan Allaha Onun Peyğəmbərinin köməyindən istifadə etmədən ibadət edirsə, hər şeydən əvvəl, o Allah haqqında təsəvvürə malik olmalıdır. Bu təsəvvür isə onun şəxsi təxəyyülü əsasında yaranır. Məhdud qeyri-məhdudu dərk edə bilmədiyi kimi, Allah da heç vəchlə dərk edilə bilməz. İnsan şəxsi idrakı ilə dərk etdiyi şeyləri anlayır. Onun dərk edə bildiyi şey isə Allah deyil. İnsanın Allah haqqında özü üçün yaratdığı təsəvvür ancaq kabus, oxşar, uydurma və xülyadır. Bu təsəvvürlə Ali Varlıq arasında heç bir əlaqə yoxdur. Əgər insan Allahı dərk etmək istəyirsə, o, Onu mükəmməl güzgüdə — İsa Məsihdə yaxud Həzrət Bəhaullahda tapmalıdır. Bu güzgülərin hər birində o İlahi Günəşin əksini görə bilir. "Biz fiziki günəşi onun parıltısı, işığı və istiliyi ilə dərk etdiyimiz kimi, Zühur Məbədindən mənəvi günəş şəfəq saçdıqda biz Onun mükəmməl əlamətlərinə görə, Onun gözəllik keyfiyyətinə görə və Onun şəfəqlərinin nuruna görə Allahı da eynilə dərk edirik" (Əkkada Persi Vudkonla söhbətdən. 1909 il). Başqa bir vaxt O buyurur: "Əgər Müqəddəs Ruh vasitəçilik etməzsə, heç kim Allahın Səxavətinə nail ola bilməz. Öz-özünə aydın olan, məlum həqiqətə etinasızlıq göstərməyin, belə ki, Müəllim olmasa uşaq dərs ala bilməz, bilik isə Allahın bəxşişlərindən biridir. Bulud və yağış olmasa, torpaqda ot və bitkilər bitməz: deməli, bulud İlahi Mərhəmətlə torpaq arasında vasitəçidir. İşığın mənbəyi var və əgər onu mənbədən kənarda axtarmaq arzusuna düşsələr, ona heç zaman nail olmayacaqlar... İsa Məsihin həyatına diqqət edin. Bəzi adamlar belə təsəvvür edirdilər ki, Xristian təlimi olmadan da həqiqəti əldə etmək olar, lakin elə bu təsəvvürün özü ona səbəb oldu ki, onlar bu həqiqətdən məhrum oldular" (Əbdülbəhanın məktubları, c.3, s.591-592). Allahın Peyğəmbərinə üz tutmadan Allaha ibadət etməyə çalışan adam ona bənzəyir ki, məhbəsdə olan kəs sanki öz təsəvvürünün vasitəsilə günəş şəfəqinin parıltısından həzz almağa çalışır. DUANIN ZƏRURİLİYİ VƏ VACİBLİYİBəhai təlimində dua oxumaq vacib göstərişdir. Həzrət Bəhaullah "Kitab-i-Əqdəs" əsərində buyurur: "Allah Kəlamlarını hər səhər və axşam avazla (və ya tələffüzlə) oxuyun. Buna etinasızlıq göstərən kəs Allahın Əhdini və Onun hökmlərini yerinə yetirmir. Bu gün bundan üz çevirən kəs həqiqətən Allahdan üz çevirir. Allahdan qorxun, ey mənim bəndələrim! Qoy müqəddəs yazıları tez-tez oxumaq sizdə qürur hissi oyatmasın. Sevinc və təmiz qəlblə bir sətir ayə oxumaq, Qüdrətli Allahın bütün ayələrini diqqətsiz oxumaqdan daha yaxşıdır. Allah ayələrini oxuyarkən həddini bilin ki, sizi yorğunluq və ürək sıxıntısı bürüməsin. Qəlblərinizə yorulub taqətdən düşənədək və süstləşənədək əziyyət verməyin. Onları elə qoruyun ki, onlar vəhyin qanadlarında həqiqət Çeşməsinə uça bilsinlər. Bu, Allaha yaxındır, əgər siz düşünənlərdənsinizsə" (Bəhaullah. Kitabi-Əqdəs). Həzrət Əbdülbəha Onunla məktublaşan bir şəxsə buyurur: "Sən, ey ruhani dost! Sən Məndən duanın hikməti haqqında soruşursan! Bil ki, dua zəruri və vacibdir və heç bir kəs, əgər o kəmağıl deyilsə, yaxud öhdəsindən gəlmək mümkün olmayan əngəllər ona maneçilik törətmirsə, heç bir bəhanə ilə dua oxumaqdan azad edilmir" (Əbdülbəhanın məktubları, c.3, s.683). Başqa birisi soruşur: "Dua oxumaq nəyə lazımdır? Əgər Allah-taala hər şeyi yaratmışdırsa və bütün işləri ən mükəmməl qaydada yerinə yetirirsə, yalvarıb dua etməyin, öz ehtiyaclarımız haqqında danışmağın və kömək axtarmağın nə mənası var?" Həzrət Əbdülbəha cavab verir: "Bil ki, zəifin Güclüdən təmənna diləməsi təbii haldır və mərhəmət axtaranın Nurlu Səxavətliyə yalvarması ona yaraşan şeydir və əgər hər hansı bir adam Rəbbə dua edirsə, Ona üzünü tutursa və Onun dəryasında mərhəmət axtarırsa, bu dua onun qəlbinə işıq, bəsirət, aydınlıq, ruhuna həyat və bütün varlığına sevinc gətirir. Sən Allaha dua etdiyin və "Sənin Adın mənim şəfamdır" — dediyin zaman qəlbinin necə sevindiyinə, könlünün Allaha olan məhəbbət ruhundan necə həzz aldığına və ağlının İlahi Səltənətə neçə cəlb olduğuna bir diqqət et. Bu çoşğunluqlar hər bir adamın həssaslığını və qabiliyyətini şiddətləndirir. Qabın həcmi nə qədər böyük olarsa, bir o qədər çox su tutar, susuzluq artdıqda isə buludların səxavəti adamın zövqünə daha çox xoş gəlir. Duanın mənası və diləklərimizin yerinə yetirilməsi üçün bizim Allaha üz tutmağımızın sirri də elə bundadır" (Əbdülbəhanın amerikalı dindara məktubundan, oktyabr,1908-ci il). Həzrət Bəhaullah vəhyləri gündəlik oxunan üç vacib dualarla — namazla birləşdirirdi. Dindarlara bu üç namazdan birini seçmək azadlığı verilmişdir, lakin dindar bu namazlardan birini Həzrət Bəhaüllahın buyurduğu tərzdə oxumalıdır. BİRGƏ İBADƏTHəzrət Bəhaullahın gündəlik vəzifə kimi tövsiyə etdiyi namazı hər kəs təklikdə qılmalıdır. Həzrət Bəhaullah yalnız vəfat edən üçün namazı birlikdə qılmağı buyurmuşdur. Bununla əlaqədar olan yeganə tələb ondan ibarətdir ki, bir nəfər dindar namazın sözlərini ucadan oxumalı, iştirak edənlər isə onun arxasında ayaq üstə durmalı və həmin sözləri onun ardınca təkrar etməlidirlər. Bu İslam Dinində dindarların İmamın arxasında sıraya düzülüb onun istiqa-mətləndirməsi əsasında birgə ibadət mərasimindən fərqlənir. Bəhai Dinində bu qadağandır. Həzrət Bəhaullahın müvafiq təlimatına əsasən peşəkar ruhanilikdən imtina etmək o demək deyildir ki, O, Allaha birgə ibadət etməyin əhəmiyyətini qiymətləndirmir. Həzrət Əbdülbəha birgə ibadətin əhəmiyyəti haqqında belə buyurur: "İnsan deyə bilər: əgər mənim ürəyim Allah eşqi ilə döyünürsə, istədiyim yerdə, istər səhrada olum, istər şəhərdə yaxud kənddə olum, mən Allaha dua edə bilərəm. Nə üçün mən müəyyən gündə, müəyyən vaxtda hamının yığışdığı yerə getməli və öz dualarımı onların dualarına qoşmalıyam, bəlkə mənim dua etmək üçün əhvalım yoxdur? Belə düşünmək faydasızdır, çünki harada çox adam toplanarsa orada daha çox güç olar. Bir-birindən ayrı düşmüş, təkbaşına vuruşan əsgərlərdə nizami ordu gücü ola bilməz. Əgər bu mənəvi müharibədə bütün əsgərlər bir yerə toplanarsa, bu zaman onların bir-birinə bağlı mənəvi hisslərinin biri digərinə kömək edər və dualar daha təsirli olar" (Əbdülbəhanın miss Etel Rozenberqlə söhbətindən). DUA — MƏHƏBBƏT DİLİDİRAllah onsuz da bütün ürəklərdən keçən arzuları bilir, onda dua etmək vacibdirmi? — deyə soruşan bir nəfərə Həzrət Əbdülbəha belə cavab verir: "Əgər bir nəfər başqasını sevirsə, bu zaman o, öz məhəbbətini ona bildirməyi arzulayır, hərçənd, o əmindir ki, dostu onun ona olan məhəbbətini bilir, lakin, buna baxmayaraq o barədə yenə də demək istəyir... Allah bütün ürəklərin arzusundan xəbərdardır, lakin insanın Allaha olan məhəbbətinin doğurduğu dua — tamamilə təbiidir... Vacib deyildir ki, dua sözlərlə ifadə edilsin, vacib odur ki, o düşüncələrdə və müraciətlərdə olsun. Əgər dua oxumağa istək və məhəbbət yoxdursa, onları zorla oyatmaq faydasızdır. Məhəbbətsiz sözün heç bir əhəmiyyəti yoxdur. Əgər hər hansı bir şəxs sizinlə xoşagəlməz məcburiyyət ilə danışırsa, sizinlə görüşdən heç bir ləzzət və ya məhəbbət duymursa, belə olan halda siz onunla söhbət etmək istəyərdinizmi?" (Miss Etel Stivensin "Fortnaytli Revyu"dakı məqaləsindən, iyul 1911-ci il) Başqa bir söhbətində Həzrət Əbdülbəha buyurur: "İbadətin ucalığı ondadır ki, adamlar Allahdan qorxduqlarına və ya Cəhənnəmdən dəhşətə gəldiklərinə, yaxud da Allahın və ya Səmanın mərhəmətinə ümid bəslədiklərinə görə deyil, Allaha olan məhəbbətləri naminə dua edirlər... İnsan başqasına olan məhəbbətin oduna alışıb yandığı zaman Sevgilisini xatırlamaqdan özünü saxlaya bilməz. Allah eşqinə düşmüş adamın da Rəbbin adını çəkməkdən özünü saxlaması beləcə çətindir... Ruhani həyat sürən adam üçün Allahı zikr etməkdən başqa heç nədə sevinc yoxdur". (Miss Alma Robertson və digər zəvvarların qeydlərindən noyabr və dekabr 1900-cü il) BƏLALARDAN XİLAS OLMAQPeyğəmbərlərin təlimlərinə görə, xəstəliklər və hər cür bəlalar İlahi Tövsiyəyə itaət etməməkdən irəli gəlir. Hətta sel daşqınları, tufanlar və zəlzələlər kimi fəlakətləri Həzrət Əbdülbəha bilavasitə bu səbəbə aid edir. Səhvlərdən sonra əzabların gəlməsi çəza vermək məqsədi deyil, tərbiyə və islah etmək xarakteri daşıyır. Bu insanın düz yoldan azdığı barədə xəbərdarlıq edən Allahın səsidir. Əgər əzablar ağırdırsa, deməli, bu yalnız ona görədir ki, günahın qorxusu daha dəhşətlidir, çünki "günahın muzdu — ölümdür". Buna görə də bəlalar itaətsizliklərdən törəndiyi kimi, bəlalardan xilas olmaq da yalnız itaət etməklə əldə edilə bilər. Bu bəlalar təsadüfi deyildir, onlar labüddür. Allahdan üz döndərmək hökmən bədbəxtlik gətirir, Allaha üz tutmaq isə Onun mərhəmətini cəzb edir. Bir halda ki, bütün bəşəriyyət vahid orqanizmdir, onda hər bir adamın rifahı nəinki yalnız onun şəxsi hərəkətlərindən, eləcə də onun yaxınlarının davranışlarından asılıdır. Əgər hər hansı bir adam ədalətsizlik edərsə, hamı çox və ya az dərəcədə bundan zərər çəkər: eyni zamanda əgər hər bir kəs yaxşı hərəkət edərsə, onda hamı bundan faydalanar. Hər bir kəs müəyyən dərəcədə öz yaxın qonşusunun yükünü daşımalıdır. İnsanların ən yaxşısı o kəsdir ki, öz üzərinə daha ağır yük götürür. Müqəddəslər həmişə saysız-hesabsız məşəqqətlərə düçar olmuşlar və ən böyük əzablar Peyğəmbərlərin qismətinə düşmüşdür. Həzrət Bəhaullah "İqan" kitabında yazır: "Hər Peyğəmbərin və Onun əshabələrinin fəqirlik və zillət kimi necə bəlalara mübtəla olması, onlara iman gətirənlərin başlarının şəhər-şəhər ərməğan olaraq necə göndərildiyi, onların qarşısında necə maneələr yaradıldığı barədə eşitməmiş olmazsınız.” (Bəhaullah. Kitab-i-İqan) Bütün bunlar o demək deyildir ki, Peyğəmbərlər və müqəddəslər başqa adamlardan fərqli olaraq daha çox cəzalara layiqdirlər, xeyr, onlar həmişə başqalarının günahlarına görə əzablar çəkirlər və bu əzabları başqaları naminə seçirlər. Onlar özlərinin şəxsi rifahlarının deyil, bütün bəşəriyyətin xoşbəxtliyinin qayğısına qalırlar. Bütün bəşəriyyəti səmimiyyətlə sevən hər bir adamın duası təkcə onun kasıblıqdan, xəstəlikdən və bədbəxtliklərdən qurtarılmasına deyil, bütün insanların nadanlıqdan, bəlalardan və digər azarlardan xilas edilməsinə yönəlir. Əgər O Özünə sağlamlıq və var-dövlət arzulayırsa, bunu yalnız İlahi Səltənətə xidmət etmək naminə diləyir, lakin əgər Ona fiziki sağlamlıq və var-dövlət qismət olmazsa, o bunu səmimi qəlblə və itaətkarlıqla qəbul edərək bilir ki, Rəbbin yolunda Onun qismətinə düşən nə varsa ən yüksək müdrikliyin təzahürüdür. Həzrət Əbdülbəha buyurur: "Dərd, qəm-qüssə bizim üzərimizə təsadüfən tökülmür, onlar Allahın Mərhəmətilə bizim kamilləşməyimiz üçün göndərilir. Nə qədər ki, insan xoşbəxtdir o, Allahı unuda bilər, lakin dərd və kədər üz verəndə insan onu bütün bu bəlalardan qurtara bilən Səmavi Atanı yadına salır. İnsan nə qədər çox bəlalara düçar olarsa, onda bir o qədər çox xeyirxahlıq və mənəvi keyfiyyətlər inkişaf edir" (Əbdülbəha. Paris söhbətləri, s.45). İlk baxışda bu çox ədalətsiz görünə bilər ki, günahsız adam nə üçün günahkarın təqsiri ucbatından əzab çəkməlidir, lakin Həzrət Əbdülbəha bizi əmin edir ki, ədalətsizlik yalnız zahiri əlamətdir və son nəticədə isə əsl həqiqət zəfər çalır. O, buyurur: "Zülmkarlar tərəfindən incidilən körpələrə, uşaqlara və zəiflərə gəldikdə isə... onların ruhu üçün o biri dünyada əvəz müəyyənləşdirilib... Onların çəkdikləri əzablar Allahın ən böyük nemətidir. Həyatın bütün ləzzətlərini çəkməkdənsə, yaxud bu fani dünyada sadəcə olaraq böyüyüb boya-başa çatmaqdansa, həqiqətən Allahın əsl Mərhəməti olan bu bəlalara düçar olmaq daha yaxşıdır" (Əbdülbəhanın məktubları, c.2, s.337). DUA VƏ TƏBİİ QANUNLARDuanın təsir gücünə inanmaq çoxları üçün çətindir, çünki onlar hesab edirlər ki, duanın yerinə yetməsi təbiət qanunlarının pozulmasıdır. Gətirdiyimiz misal bu çətinliyi aradan qaldırır. Əgər maqniti dəmir qırıntıları üzərində saxlasaq, qırıntılar qalxaraq maqnitə yapışacaq, lakin bu cazibə qanununu pozmayacaqdır. Cazibə qanunu əvvəlki kimi dəmir qırıntılarına öz təsirini göstərəcəkdir. Yalnız o baş vermişdir ki, təsiri cazibə qüvvəsi kimi təbii və onun kimi hesablana bilən digər yüksək qüvvə meydana gəlmişdir. Bəhailərin fikrincə dua bu vaxtadək hələ nisbətən az məlum olan ali qüvvələri hərəkətə gətirir: lakin bu qüvvələrin öz fəaliyyətlərinə görə fiziki qüvvələrdən daha sərbəst olmasını güman etməyə əsas yoxdur. Fərq ondadır ki, bu qüvvələr hələ tam öyrənilmədiyindən və təcrübə vasitəsilə tədqiq edilmədiyindən onların təsir qüvvəsi sirli görünür və bizim biliyimizin azlığından hesablana bilmir. Bəzilərini çaşdıran digər çətinlik ondan ibarətdir ki, reallaşması çox zaman dua ilə bağlanılan böyük nəticələrin ortaya çıxması üçün dua olduqca zəif qüvvə təsiri bağışlayır. Bu çətinliyi izah etmək üçün aşağıdakı misal kifayətdir. Hovuzların şlüzlərinə kiçik qüvvə tətbiq etməklə nəhəng su axınını açıb buraxmaq və nizamlamaq olar. Okean kəmisinin sükanına kiçik qüvvə ilə təsir göstərməklə nəhəng gəminin hərəkətinə nəzarət etmək mümkündür. Bəhailərin fikrincə, dua edənə cavab verən qüvvə tükənməz İlahi qüvvədir. Dua edən şəxs öz zəif qüvvəsinə güc verən kimi. Ondan necə kömək diləməyi dərk edənlərin həmişə köməyinə gəlməyə hazır olan İlahi Mərhəmət selini hərəkətə gətirə bilir. BƏHAİ DUALARIHəzrət Bəhaullah və Həzrət Əbdülbəha Vəhyə dair çoxlu dualar yazmışlar ki, ardıcılları müxtəlif vaxtlarda və müxtəlif şəraitlərdə onları oxusunlar. Bu dualarda ifadə olunan düşüncə dərinliyi və ruhun əzəməti, şübhəsiz onları diqqətlə oxuyan hər bir kəsi ilhamlandırmalıdır. Lakin bizim əməllərimiz üçün bu duaların əhəmiyyəti və onların göstərdiyi şəfqətli təsir yalnız o zaman tam qiymətləndirilə bilər ki, onlar müntəzəm olaraq oxunsun və bizim gündəlik həyatımızın vacib hissəsini təşkil etsin. Təəssüflər olsun ki, kitabın həcminin azlığından biz həmin dualardan ancaq bir neçə nümunə verməklə kifayətlənirik. Başqa nümunələrlə siz digər kitablarda tanış ola bilərsiniz.[1] "Ey mənim Allahım! Qoy Sənin camalın mənim ruzum olsun, Sənin hüzurun suyum olsun. Sənin hüsn-rəğbətin mənim ümidim olsun, Sənə həmd-səna etmək mənim işim olsun. Sənin fikirlərin mənim sirdaşım olsun və Sənin hökmünün gücü mənim köməyim olsun. Sənin dərgahın mənim evim olsun və nazik pərdə ilə Səndən ayrılan, kənarda olan, Sənin müqəddəs saydığın yer mənim yaşayış yerim olsun. Sən həqiqətən Qüdrətlisən, Şərafətlisən, Qüvvətlisən" (Bəhaullah. Dualar və meditasiyalar, s.168). "Ey Tanrım, səni tanımaq və Sənə ibadət etmək üçün məni yaratdığına şəhadət verirəm. Bu anda öz acizliyimə və Sənin Qüvvətinə, öz zəifliyimə və Sənin Qüdrətinə, öz fəqirliyimə və Sənin Zənginliyinə şəhadət verirəm. Səndən başqa Allah yoxdur. Sən Əzəmətli və Qəyyumsan (kiçik namaz)" (Bəhaullah. Bəhai duaları.). "Ey mənim Allahım! Ey mənim Allahım! Sənə xidmət edənlərin qəlblərini birləşdir və Öz Ali Məqsədini onlara aşkar eylə, ta ki, onlar Sənin Əmrlərinə riayət etsinlər və Sənin Qanunlarını yerinə yetirsinlər. Ey Allahım! Onların cəhd göstərmələrinə kömək eylə. Sənə xidmət etmək üçün onlara qüvvə ver. Ey Allahım! Onları özbaşına buraxma, onların qədəmlərini Öz hikmət Nurunla istiqamətləndir. Öz məhəbbətinlə onların qəlblərini şad eylə. Həqiqətən, sən onların köməyisən, onların Mövlasısan" Bəhaullah. "Ey günahları bağışlayan Rəbbimiz! Bu bəndələrinin pənahı Sənsən və bütün sirlərə Vaqifsən. Biz hamımız acizik. Sən Qüdrətli və Qüvvətlisən, biz hamımız günahkarıq, sən isə günahları Bağışlayan, Rəhimli və Rəhmansan. Ya Rəbb! Bizim qüsurlarımıza baxma. Öz fəzl və bəxşişinlə bizimlə rəftar eylə. Bizim səhvlərimiz çoxdur, amma Sənin mərhəmət Dənizin tükənməzdir. Bizim acizliyimiz çoxdur, lakin Sənin köməyin və yardımın bəllidir, buna görə kömək və yardımını bizdən əsirkəmə. Bizi Öz Dərgahına layiq olan əməllərə yönəlt. Qəlblərimizi nurlandır, gözlərimizi işıqlandır və qulaqlarımızı eşidən et. Ölənlərə axirətdə həyat ver, xəstələrə şəfa bağışla, yoxsulları varlı et, qorxaqlara əmin-amanlıq ver və bizi Öz Mələkutunda qəbul edərək hidayət nuru ilə işıqlandır. Sən Qüdrətlisən, Sən Qüvvətlisən, Sən Kərimsən, Sən Rəhimsən, Sən Mehribansan". Əbdülbəha Abbas "Ey mənim Allahım və Mehriban Rəbbim! Bizə elə qüvvət ver ki, bütün yer üzünün orduları qarşısında dayana bilək və elə bir qüdrət bağışla ki, dərya suları kimi Şərqlə Qərbin sahillərində dalğalanaq". Əbdülbəha Abbas. "Ey Mərhəmətli Allah! Sən bütün insanları bir cinsdən yaratmısan ki, hamısı bir ailənin üzvləri və Sənin qulların olsunlar. Sən onları Özünün mərhəmət çadırının kölgəsinə topladın və hamını Öz Səxavət süfrənin ətrafına yığdın və onları Öz səfalı günəşinin şəfəqləri ilə işıqlandırdın. İlahi! Sən hamı ilə mərhəmətlisən, Sən hamıya qayqı göstərirsən və hamını qoruyursan, sən hamıya həyat bəxş edirsən və hamını Öz Mərhəmət ümmanına qərq edərək hamıya hədiyyələr və qabiliyyətlər verirsən. Ey Mərhəmətli Allah! Hamını birləşdir, müxtəlif dinlər arasında razılıq yarat və bütün millətləri vahid bir xalq halında birləşdir ki, hamı bir ailənin üzvü olsun, bütün dünyanı bir vətən saysınlar və bir-biri ilə mükəmməl dostluq və məhəbbət şəraitində yaşasınlar! İlahi! Bəşər nəslinin birlik bayrağını ucalt. İlahi! Ən Böyük Sülhü bərqərar et və insanların qəlblərini yaxınlaşdır. İlahi! Ey Mehriban Atamız! Qəlblərimizi Öz məhəbbətinlə sevindir. Gözlərimizi yol göstərən Nurunla işıqlandır. Qulaqlarımızı Sənin həyatverən səsinin təranələri ilə nəşələndir və bizim hamımızı Öz İlahi Qüvvənlə hifz et. Sən Qüdrətlisən və Güclüsən ey qüsurları gizlədən və günahları Bağışlayan". Əbdülbəha Abbas "Ey Qüdrətli Allah! Mən günahkaram, lakin Sən Bağışlayansan. Mənim qüsurlarım çoxdur, lakin Sən Rəhmlisən, Mən günahlar zülmətindəyəm, lakin Sən alov Nurusan, Buna görə də ey Mərhəmətli Allah, mənim günahlarımı bağışla, Öz bəxşişlərini göndər, mənim səhvlərimə fikir vermə, mənə sığınacaq ver, məni Öz səbr çeşmənə qərq et və məni bütün xəstəliklərdən və azar-bezardan uzaq et. Məni saflaşdır və müqəddəsləşdir. Özünün Müqəddəsliyindən mənə pay ver ki, dərd və kədərlər yox olsun, sevinc və xoşbəxtliklər nazil olsun: qüssə və ruh düşgünlüyünü əminlik əvəzləsin, qorxu isə cəsarətə çevrilsin. Həqiqətən Sən Bağışlayansan, Rəhmansan, Sən Səxavətlisən, Sevimlisən". Əbdülbəha Abbas "Ey Rəhimli Allah! Şükr olsun Sənin Dərgahına ki, məni qəflət yuxusundan oyadıb şüur vermisən. Sən mənə göz vermisən, qulaq vermisən, Öz Dərgahının yolunu göstərmisən, məni haqq yoluna yönəltmisən, qurtuluş gəmisinə mindirmisən. İlahi! Mənə dəyanət, sədaqət, möhkəmlik ver. Məni çətin imtahana çəkmə, məni hifz et, mənə dərgahında yer ver. Sən Qüdrətlisən, Sən hər şeyi görənsən. Sən hər şeyi Eşidənsən, Sən Rəhmansan. Ey Rəhimli Allah! Mənə güzgü təkin təmiz bir ürək bağışla ki, o Sənin məhəbbət Nurunla işıq saçsın və ona ruhani şəfaətindən nəfəs ver ki, o yer üzünü gülüstana çevirsin. Sən Şəfaətlisən, Mərhəmətlisən, Səxavətlisən". Əbdulbəha Abbas. Həzrət Bəhaullahın Təlimində dua oxumaq böyük əhəmiyyətə malik olsa da, bəhai duaları təkcə yazılanlarla məhdudlaşmır. Həzrət Bəhaullah buyurur ki, hər bir şəxsin həyatı dua kimi olmalıdır, yəni, vicdanla görülən hər bir iş ibadətdir, Allahın Şərəfinə və yaxın qonşunun rifahına həsr olunmuş hər bir fikir, söz və əməl, sözün əsl mənasında duadır.
[1] Misal üçün: Bəhai duaları, Bakı
|
|
|
||
|
|
|
|
||||||||||||||